Geceyi Yürümek

Gündelik hayatın sınırsız isteklerini, sırtımıza binen yükleri, kalabalıkları, gürültüyü ne zaman arkamızda bırakırız? Yorgun beden üzerine giydiği kimliği de geride bırakabilir mi? Sessizliğin içinde karanlığın perdesini aralayabilir mi bıkkın bir ruh? Kendi gizemini çözebilir, kendisiyle yüzleşebilir mi bir gecede? Neyi hatırlar? Ne anlatır?

Başka türlü bir görme ve hissetme biçiminin olanaklarını içinde barındıran bir zamandır gece. Sokaklar tanıdık olmaktan çıkar; ışıklar, sesler, gölgeler ve tesadüfler başka anlamlar üretir. Yürümek ise bedeni mekanla, hafızayı şimdiyle, düşünceyi hareketle buluşturan bir eyleme dönüşür.

GECEYİ YÜRÜMEK, kadın+ların tek başlarına gerçekleştirdikleri gece yürüyüşleri aracılığıyla kendi deneyimlerinden bir anlatı üretmelerine alan açan bir yürüyüş ve anlatı atölyesidir.

Sağaltıcı ve yaratıcı bir deneyim alanı yaratabilmenin olanaklarını birlikte keşfettiğimiz atölye, yürümeyi bir sanat pratiği, düşünme yöntemi, hafıza alanı ve kendimizle karşılaşma biçimi olarak ele alır.

Avangard sanat pratiklerinden flanör/flanöz kavramına, psikocoğrafyadan güncel sanatın yürüyüş pratiklerine; Rebecca Solnit ve Virginia Woolf’tan “olumsuz kabiliyet” kavramına uzanan teorik ve tartışmaya dayalı katılımcı bir süreç izlenir.

Teorik oturumların ardından atölye katılımcıları kendi seçtikleri bir güzergâhta gece yürüyüşünü gerçekleştirir. Planlanmamış karşılaşmalara, tesadüflere, çağrışımlara, hatırlamalara ve bedensel duyumlara açık bir şekilde gerçekleşen bu yürüyüşler sonunda deneyimler anlatılara dönüştürülür. Atölyenin sonunda katılımcılar, kendi gece yürüyüşlerinden yola çıkarak ürettikleri metin, görsel, video, sanatçı kitabı, fanzin ya da farklı bir anlatı formunu paylaşırlar.

Bu atölye yürümek, kaybolmak, hatırlamak, kendimize başka bir yerden bakmak, deneyimlerimizi sanat üretimlerine dönüştürebilmek ve en önemlisi de birlikte güçlenmek için.